7,5/10: Her Şey Her Yerde Aynı Anda (2022)
7.5/10: Everything Everywhere All at Once (2022)
İhsan Bal 
Uzun süredir iyi filmlerin çoğunu tüketmiş, yenilikle kaliteye aç olan bir izleyici olarak bu filmden memnun ayrıldığımı söyleyebilirim. Dolu dolu, nefes aldırmayan bir tempoyla 2 saatlik görsel, işitsel ve entelektüel bir şölen olarak özetleyebilirim filmi. Bu kadar övmemin nedenlerinden biri de son zamanların film mevsiminin olabildiğince kıt olmasıdır. Eski ama izlemediğim cevherleri bulmakla geçti neredeyse son 2-3 yılım.
Neyse, filme gelecek olursak; ilk başta yaklaşık on dakika boyunca tam odağınızla izlemeniz gereken açılış yapıyor film (Filmin geneline hakim yüksek tempoya alıştırma olması için bile isteye yapılmış olabilir.). Devamında asıl hikayemizi başlatan olayla birlikte final sahnesine kadar, arka planda sürekli devam eden yüksek bpm'li metronom benzeri soundtrackle birlikte, soluk aldırmıyor desem yanlış olmaz.
- Popülist konuları doğal ve eğlenceli bir üslupla işlemeyi başarmış, rahatsız etmiyor.
- Filler içerik yok, gösterilen her şey bir amaca hizmet ediyor (her sahneyi izlemeniz lazım o yüzden).
- Ses miksajı gerçekten takdire şayan. Tüm filmi gözleriniz kapalı izleseniz bile zevk alırsınız.
- Film içinde kullanılan mizah gerçekten absürt komedi olarak olur olmadık yerlerde kahkaha attıracak türden. Hiç beklemediğiniz anda hiç düşünmeyeceğiniz bir bağlamda kendi kendi oluşmuş gibi sanki. Bu konuda The Mitchells vs the Machines (2022) adlı animasyon filme benzer bir yanı da var.
- Filmde kullanılan görsel teknikler gerçekten göze orgasm yaşatıyor. Gerek lens değişimleri gerekse renk paleti kullanımları; kostümler, efektler, koreografiler ve oyunculuklarla birleşince çok iyi oluyor.
Filmin yönetmenlerinin bir diğer işi:
As a viewer who has already gone through most of the classics and is hungry for originality and quality, I can say I left this film genuinely satisfied. I can sum it up as a relentless, breathtaking two-hour visual, auditory, and intellectual feast. Part of why I praise it so highly is that recent years have been remarkably dry for cinema; I have spent the last two or three years mostly digging up older hidden gems I hadn't seen yet.
Coming back to the film itself: it opens with an intense ten-minute sequence that demands your undivided attention (perhaps deliberately designed to acclimate the viewer to the high tempo that drives the entire movie). From the inciting incident all the way to the finale—backed by a high-BPM, metronome-like score—it practically never lets you catch your breath.
- It manages to tackle popular themes in a natural and entertaining style without feeling forced or preachy.
- There is zero filler content—every single frame serves a purpose, which is why you cannot afford to miss a scene.
- The sound mixing is truly admirable. Even if you watched the entire film with your eyes closed, you would still enjoy the experience.
- Its brand of absurd comedy catches you completely off guard in the most unexpected contexts, feeling almost spontaneous. In that sense, it shares a creative spark with the animated film The Mitchells vs. the Machines (2022).
- The visual techniques are a pure feast for the eyes. Shifts in aspect ratio and lenses, bold color palettes, costumes, visual effects, choreography, and performances all blend seamlessly.
Another notable work by the film's directors:
Telif Bildirimi: Bu içerik ve sitedeki tüm yazılar İhsan Bal'ın fikri ve telif koruması altındadır. İzin alınmadan ve kaynak (bağlantı) belirtilmeden ticari veya gayriticari amaçla kopyalanamaz, çoğaltılamaz.
Yorumlar
Kayıt olmadan fikirlerinizi özgürce paylaşabilirsiniz.